vrijdag 11 september 2015

Viewmaster in een jasje

Pure nostalgie toen onze oudste een viewmaster kreeg voor zijn verjaardag van zijn tante en nonkel!
Ik zag toen haar zakje maar het is er helaas niet van gekomen...

Hij is de viewmaster ondertussen wat ontgroeid maar zijn kleine zusje is maar al te blij met dit doorgegeven geschenkje.
Het moment bij uitstek om dat zakje eindelijk van mijn to do- lijst te halen en dat ding van een zakje te voorzien. Die schijfjes slingerden hier immers heel de tijd rond!
Het stofje kocht ik destijds speciaal voor dit projectje en lag al die tijd wat verloren in mijn stoffenkast! Zonde, eigenlijk!




Ook bij mij geen velcro maar kleurrijke bijpassende kamsnaps om het opgestikt zakje dicht te houden. Wat een geweldige uitvinding toch, die kamsnaps!



 Om het touwtje (ik gebruikte eigenlijk een zigzag-lint) op zijn plaats te houden , maakte ik wel gebruik van de oorspronkelijke handleiding. Sinds de Candy-jurk kan ik immers knoopsgaten maken! Oefening baart kunst!







En de dochter, die krijgt er niet genoeg van! 
Hoewel ze de viewmaster soms wel verward met een verrekijker...




woensdag 2 september 2015

Confessions of a gentlemom



Niets genaaid of geknutseld dit keer maar wel een bericht over mijn "zelfgemaakte kindjes".

Ik volg de community op facebook al een tijdje, de herkenbaarheid van hun verhalen is zeer groot.
Dus toen het boek uit kwam, moest en zou ik dit lezen!
In één ruk heb ik het deze avond verslonden! Lenne, de dochter van Kirsten had het verhaal van onze oudste kunnen zijn! Gelukkig heb ik er geen postnatale depressie aan overgehouden maar ik zat absoluut in de oranje zone...

Toegegeven, ik doe ook graag mee aan the perfect picture. Ik wil de ideale verjaardagsfeestjes voor mijn kids organiseren, alleen de mooiste kleertjes zijn goed genoeg en no way dat ik hen in een gekochte zwemzak naar de zwemles stuur. 
Ook ik ben "perfectionist tot in de kist" (zoals manlief het graag zegt), leg de lat vaak te hoog voor mezelf (en anderen), ben een controlefreak en kan toch oh zo moeilijk "neen" zeggen.
De buitenwereld ziet me blijkbaar als de perfecte moeder, die nooit schreeuwt tegen haar kinderen (ahumm), die lieve briefjes in hun brooddoos stopt en zoveel meer.

Het klopt inderdaad dat mijn moederrol de meest belangrijke rol is in mijn leven maar ik heb wel pas na drie placenta's een evenwicht gevonden tussen ambities op het werk en ambities thuis. Bovendien heb ik  "moeder zijn" moeten leren.

Van een roze wolk was bij mijn eerstgeborene absoluut geen sprake. Ik mag nochtans niet klagen over mijn zwangerschap of bevalling en begon vol goede moed aan de borstvoeding. Geven op vraag werd het motto maar Jurre vroeg altijd. Niet met licht gejammer maar met hard gekrijs dat door merg en been ging. Waarom had niemand mij hiervoor gewaarschuwd? Waarom leken de boorlingen uit mijn omgeving alleen maar te slapen? Waarom sliep Jurre NOOIT overdag?
De eerst geconsulteerde kinderarts die Jurre omschreef als een gevoelig kind werd onmiddellijk ingeruild voor de andere, die helaas verborgen reflux constateerde. Wat was ik blij dat er medisch gezien iets aan de hand was en ik niet gewoon een huilbaby had.

Een coctail van Gavison, Zantac, Motilium brachten enige verlichting maar helaas kreeg ook de eerste kinderarts gelijk en was Jurre inderdaad een gevoelige baby die nood had aan structuur. Geen probleem, als hyper gestructureerde persoon kon ik dit hem wel geven.
Elke avond hetzelfde ritueel: badje, flesje, bedje. Niets of niemand mocht dit in de weg staan. Ik was niet altijd een pretje voor mijn omgeving... Gelukkig was er manlief. Helaas had hij als zelfstandige geen vaderschapsverlof maar hij stond telkens weer paraat om na zijn lange werkdag een huilende baby van mij over te nemen en trappen met hem te lopen (raar maar waar, het helpt bij refluxkindjes) 

Ik droomde altijd van een groot gezin maar zei toen tegen mijn man: "nummer twee zal niet meer met mij zijn". En kijk ondertussen zijn we nog twee dochters rijker.
Ergens na het eerste levensjaar van Jurre werd ik rustiger, kregen de artsen mijn schildklier (blijkbaar van onschatbare waarde voor uw energieniveau) onder controle en sliep Jurre door. 
Oma, dankjewel!  Ik was te moe om 's nachts de strijd aan te gaan en hem geen fles te geven. Jij beet een nachtje hardnekkig door en ik mocht een doorslapend kind ophalen!



Bij de geboorte van ons tweede kindje was ik wel op mijn hoede. Geen borstvoeding meer voor mij, ik moest en zou weten of ze voldoende gedronken had en dus niet van honger huilde. Eens controlefreak, altijd controlefreak. 
Haar kleine maagje kon niet veel melk tegelijk aan waardoor er ook 's nachts om de drie uur gedronken werd maar op de één of andere manier kon ik dit allemaal wat beter relativeren. Het feit dat Lonne geen reflux had, deed natuurlijk ook wonderen. 



En dan kwam nummer drie. Bij haar zat ik gedurende maanden op een fluoroze wolk. Nog steeds koester ik mijn 3de bevallingsverlof. Pas dan voelde het ook echt aan als verlof. Een droom van een baby die niet alleen vrijwel onmiddellijk 's nachts doorsliep maar ook overdag kon genieten van een tukje. Zij weende bijna nooit, had blijkbaar nooit last van krampjes en dronk met haar oersterke maag tot ze verzadigd was. Het lag wellicht ook aan mij, ik stond wat steviger in mijn schoenen wat het moederschap betreft.
Dankjewel Tille, voor die onvergetelijke maanden!



Nu is het hier met ene 7-jarige, een bijna 5-jarige en een 2,5 jarige een zeer drukke bedoening. 
Af en toe krijgt er iemand een time-out, tel ik zelf tot 10 om niet onmiddellijk uit mijn krammen te schieten, wordt er af en toe een deur dicht gesmeten. Maar we hebben ondertussen geleerd dat alles zijn fase heeft en kijken reikhalzend uit naar het vervolg!